Kırık Testi

Kalbin Zümrüt Tepeleri

Sonsuz Nur

Prizma

Çağ ve Nesil

Ölçü veya Yoldaki Işıklar

Kur'an-ın Altın İkliminde

Fasıldan Fasıla

İkindi Yağmurları

Özellikle Ashâb-ı Kehf ve Hazreti Ali, yiğitlik timsali olarak anlatılıyor. Öyle idiler. Meydan okudular. Başa çıkamayacaklarını anladıkları zaman da hicret ve gaybubet ettiler. Esasen enbiyâ-ı ızâm da öyle yapmış.Onların gidip şerirler tarafından bulunamayacakları bir mağaraya tahassun etmeleri, istiğrap edilecek bir şey değil. Seyyidinâ Hazreti Musa da Firavun’dan… “Kaçtı” tabirini onun hakkında kullanmak istemiyorum. Vakıa Kur’an, “kaçtı” tabiri kullanıyor: فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ Kendi diyor: فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ “Sizinle beraber bulunmaktan korkup kaçtığım için, Rabbim bana hâkimiyet lütfetti ve beni mürselînden kıldı.” (Şuarâ, 26/21) O, kendi hakkında öyle diyebilir; Allah da O’nun hakkında bu tabiri kullanabilir. Ama bize gelince, baş tacı edeceğimiz o insanlar hakkında, “O belalı, musibetli, zift bir yerden fonksiyonunu/misyonunu edâ edebileceği daha nezih bir yere hicret etti!” dememiz lazım. Seyyidinâ Hazreti Musa hakkındaki “ferre” (فَرَّ) kelimesini naklederken de “Daha önemli bir yerde misyon edâ etmek üzere hicret etti!” demek uygun.İnsanlığın İftihar Tablosu da hicret etti. Sevr sultanlığına girdi; arkadakilerine “Böyle yapın!” dedi. Hazreti Musa öyle yaptı.. Seyyidinâ Hazreti İsa öyle yaptı.. Hazreti Yahya öyle yaptı… Ama bazıları ele geçti. Kur’an Kerim ifade ediyor; “Peygamberleri öldürüyorlardı, şehit ediyorlardı!” diyor. Bir şey anlatan insanları şehit ediyorlardı. Belki öldürülmeyen insanlar da o kavimler helak olduklarından dolayı -Hazreti Nuh gibi, Hazreti Hûd gibi, Hazreti Sâlih gibi, Hazreti Lût gibi- işin içinden sıyrılmışlardı, Cenâb-ı Hakk’ın izniyle, emriyle, sıyânetiyle, inâyetiyle, riâyetiyle, hıfzıyla, kilâetiyle, hısn-ı hasîniyle. İnsanlığın İftihar Tablosu da öyle hicret ederken, Sevr sultanlığına… “Sığındı” da demeyeceğim; esasen girdi, orayı kutsallaştırdı. Mağara, O’nu bekliyordu. Oraya girdi, orası bir sultanlık oldu. Gitseniz, tozuna-toprağına yüzünüzü sürseniz, değer.Şimdi asıl mesele, Ashâb-ı Kehf… Ashâb-ı Kehf de Dakyanus’un şerriyle başa çıkamıyorlardı. O, her gün bir insanı çarmıha geriyordu, her gün bir insanı çarmıha geriyordu. Oradan ayrılan ve gidip mağarada tahassun eden insanlar da saraya mensup insanlar idi. Başkalarının başka isim ile yâd ettikleri, başta “Yemliha” dediğimiz zat, doğrudan doğruya saraydaki prenslerden, şehzâdelerden birisiydi. Ama bunlar, iflah edilmediler, orada bile yaşama hakkı verilmedi. Ve bir de bunlara bir çoban takıldı; “Kefeştetayyuş” falan diyorlar, biz öyle diyoruz. Hamdi Yazır bazılarının ismini değiştiriyor; İranlılar da farklı olarak sayıyorlar bunları, çevirdikleri dizide. Biz, “Yemliha, Mekselina, Meselina, Mernuş, Debernuş, Şâzenuş, Kefeştetayyuş” ve bir de “Kıtmîr” diyoruz.Hepsi bundan mı ibaretti? Kur’an-ı Kerim, “(Ashâb-ı Kehf ve kıssasının verdiği dersler üzerinde düşüneceklerine, insanlar bizzat hadise üzerinde yoğunlaşıp ayrıntılara girecek ve) kimisi, ‘Üç kişiydiler, dördüncüleri köpekleriydi.’ diyecek; daha başkaları, ‘Beş kişiydiler, altıncıları köpekleriydi.’ diyeceklerdir. Bunların yaptıkları, gaybı taşlamaktan ibarettir.” (Kehf, 18/22) buyuruyor; رَجْمًا بِالْغَيْبِ diyor. Fakat سَبْعَةٌ وَثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ “Bazıları da, ‘Yedi kişiydiler, sekizincileri köpekleriydi.’ diyecektir.” beyanında sükût ediyor. “Ma’rız-ı beyanda sükût, hasrı ifade eder.” Şimdi bu espriye bağlı olarak meseleye yaklaştığımız zaman, biraz “yedi” olduğu doğru gibi görünüyor, köpek ile beraber (sekiz olması) doğru gibi görünüyor. Belki bunların aslı, önemli rehgüzârları, rehberleri, rehnümâları yedi tane idi, sekizincisi köpekleri idi orada ama daha başkaları da gelip sonradan sığınmış olabilirler. Çünkü hemen orada “Onların adedini Allah bilir.” diyor. Bir yönüyle o, “Ma’rız-ı beyanda sükût, hasrı ifade eder” deyip meseleyi “Demek ki yedi idi, sekizincisi köpek idi.” Hükmümüzü de deliyor gibi, sonraki beyan onu deliyor gibi oluyor.Evet, bunlar da yaşamalarını yaşatma meselesine bağlı olarak değerlendirdiklerinden dolayı… “Eğer O’nun nâm-ı celîlini dünyaya duyurursak/duyurabilirsek, yaşamaya değer!.. Bundan sonra gözümün ağrısı, O’nu duyurmak!.. O’nu duyurma var ise, biraz daha yaşayalım. Yok, O’nu duyurma meselesi söz konusu değilse, yaşamanın da anlamı yok!” Anladınız değil mi bunu?!. Nitekim bu mülahazaların yansımalarını da görüyoruz: Bir gün onlar hayata erdiklerinde, yeniden geriye döndüklerinde, bakıyorlar… Ne kadar sene sonra? Üç yüz dokuz sene… O kadar sene sonra, dirildiklerini gören insanlar, o bölgenin bütün insanları -torunu, torununun torunu, torununun torunu seksen yaşında- geliyorlar oraya. O da kendi kızıyla geliyor oraya, görüyorlar onları; dünya kadar insan iman etmiş. “Demek ki maksat hâsıl oldu artık, bizim yaşamamızın anlamı yok; biz, öbür tarafa göç edebiliriz!” Dolayısıyla bir daha gözlerini açmamak üzere yumuyorlar; bu dünyaya gözlerini yumuyor, öbür dünyaya gözlerini açıyorlar. Zaten onlar bir gözleriyle hep öbür tarafa bakıyorlardı, sol gözleriyle dünyaya nîm-i nigâhta bulunuyorlardı. Ashâb-ı Kehf, öyle idi.Hazreti Ali, her hâliyle fütüvvetin temsilcisi kahraman bir fetâ idi; o, tertemiz olarak dünyaya gelmiş, nezahet içinde yiğitçe yaşamış ve dünyanın kirlerine bulaşmadan da Allah’a ulaşmıştı.Hazreti Ali, yiğitlik timsali olarak anlatılıyor. O da fütüvvetin gerçek temsilcisi; onda da şüphe yok. Kendi döneminde değişik bâtıl düşünceler karşısına çıkmıştı. Harûrîlerin Haravra’da bâtıl düşünceleri, her şeyi zâhire hamletmeleri gibi, bugünkü IŞİD gibi, Boko-Haram gibi, Murâbıtîn gibi, daha önce de aynı türden yaşamış insanlar gibi, Hariciler gibi, meseleleri zâhire hamleden kimselerin çok ciddî gâileleri ile başbaşa kalmıştı.Bir yerde Hazreti Pîr-i Mugân, şem’î tâbân fâikıyetleri ifade etme adına bu meseleyi değerlendiriyor: Hazreti Ebu Bekir, Hazreti Ömer ve Hazreti Osman (hususiyle onun sadr-ı evvelinde) dönemlerinde o türlü problemlerin olmaması, onların problemleri yatıştırma, problemlerle başa çıkma mevzuunda bir fâikıyetlerini gösteriyor; bir rüchâniyetleri var. Fakat bir yönüyle de Hazreti Ali efendimizin rüchaniyeti var; kendi dönemindeki -âdetâ Ye’cûc ve Me’cûc’un öncü kollarının ilk defa ortaya çıktığı o dönemdeki- hercümerçlere karşı “Ali gibi birisi olması lazımdı ki dayanabilsin.” Şöyle diyor Hazret: “… Sonra inkişaf eden yetmiş üç fırka efkârının esaslarını taşıyan o akvam içinde, fitne-engiz hâdisatın zuhuru zamanında, Hazreti Ali gibi hârikulâde bir cesaret ve feraset sahibi, Hâşimî ve Âl-i Beyt gibi kuvvetli, hürmetli bir kuvvet lâzım idi ki, dayanabilsin. Evet dayandı.” Şimdi burada da mercûh, râcihe tereccüh ediyor.Onun döneminde… Vâkıa, Hazreti Ebu Bekir döneminde irtidat hadiseleri var; fakat Hazreti Ali efendimiz döneminde, onun karşısına çıkanlar meseleyi Kur’an argümanlı, Sünnet argümanlı ele alıyorlardı. Günümüzde olduğu gibi, Müslüman görümündeki taylasanlılar, onun karşısına çıkmışlardı ve dolayısıyla bunlara aldananlar çoktu. Fakat orada başa çıkamadılar onunla; o, misyonunu devam ettiriyordu. Ne var ki, bu defa arkadan hançerlettiler onu; mescide giderken hançerlettiler. Hâşâ ve kella, onu “fitnenin başı” gibi görüyorlardı; başa çıkamadıklarını anlayınca, bu defa öyle…Hani bir arkadaşınıza “Ölsün!” diye elli defa ölümüne büyü yaptıkları gibi… Bu neyi gösteriyor? Onların yaptıkları fitne ve fesadı yeterli bulamamalarını ve hınçlarını… “Bunu öldürelim de tamamen meseleyi kökünden kurutalım!” mülahazasındandır, elli defa büyüye teşebbüs etmeleri. Tutar, tutmaz… Bu aynı zamanda bir “şey”in, İnsanlığın İftihar Tablosu’na yaptığı gibi… “Şayet büyü ile O’nu devirirsek, dolayısıyla çözülme olur!” mülahazası… Bakın!.. Karı-koca; biri o, biri de onun hanımı, aynı zamanda.Bu, bir yönüyle, yaptıkları mezâlim karşısında onu yeterli bulamama.. Meseleyi, tepede gördükleri birini… Bu da şirk esasen… Tepesi-mepesi yok; bu daire içinde herkes düz seviyede, herkes aynı seviyede. “Kur’ânî makuliyet” içinde bir araya gelmiş, bir şeyin doğruluğuna inanmış, “insanlık kardeşliği”ne inanmış, Hümanizmin çok ötesinde ve üstünde bir şeye inanmış; yeryüzünde onu gerçekleştirmeye matuf hareket eden insanlar… Bunlar, falanın-filanın ölmesi ile dağılacak gibi değil, Allah’ın izniyle. Fakat onlar, kendileri hakkında öyle düşünüyorlar; “Âlemi nasıl bilirsin? Kendin gibi…” Dolayısıyla, şirke girerek, Allah’ın lütfunu/ihsanını şahıslara mal ediyorlar.Not: Bu video, 11 Mart 2019 tarihinde yayımlanan “Çağın Fütüvvet Ruhu” isimli Bamteli sohbetinden hazırlanmıştır.

İkindi Yağmurları - Fütüvvet: Hakikat İçin Yaşamak ve Hicret Etmek

Beşinci Kat

0:25 Yeryüzünde kesilmeyen bir ses varsa, o da ezan sesi ve kâmet sesidir!0:48 "Karrat aynî bike yâ Resûlallah."1:00 Mantığa ve aklın bedâhetine ters bir dine, insanların girmeleri düşünülemez!

Ezân-ı Muhammedî (Sallalâhu Aleyhi ve Sellem)

Bir Nefes

İnsana insanlığından dolayı saygı duyulmalı.&nbsp;Bir mü’minin öncelikle diğer müslümanlara bakışı çok sağlam olması lazım geldiği gibi, aynı zamanda seviyelerine göre diğer insanlara karşı bakışı da sağlam olmalıdır. Bundan dolayıdır ki eğitim gönüllüleri dünyanın dört bir yanına “konuma saygı” düşüncesiyle açılmışlardır.Saygı görmenin yolu saygı göstermekten geçmektedir. Belli inancın insanlarının vicdanlarında “Hazreti Muhammed’e kurban olayım, Ebu Bekir’e kurban olayım, Ömer’e kurban olayım, Osman’a kurban olayım, Ali’ye kurban olayım!” hissini oluşturmanın yolu da “Seyyidina Hazreti Mesih’e de o mübarek annesi Meryem validemize de ruhum feda olsun! Annesine de, kendisine de, o ilk safı tutan Havarilerine de kurban olayım!” demekten geçer.Chicago’dan bir profesör, Rasûl-ü Ekrem Efendimiz’in mübarek ismini bir kristale yazdırıp getirmiş ve “Bunu bana siz sevdirdiniz!” diyerek bana hediye etmişti. İşte bu bir adımdır ve insanlara o adımları attıracak şekilde hareket etmek bizim vazifemizdir.&nbsp;

Bir Nefes (102) - İnsana ve Konuma Saygı

19-21 Eylül 1991 tarihleri arasında İstanbul Abdi İpekçi Spor Salonu’nda gerçekleştirilen Ebedî Risalet Sempozyumu, Fahri Kâinat Efendimiz Hazreti Muhammed Mustafa’nın (s.a.s.) hayat-ı seniyyeleri ve risalet-i uzmâsının muhtelif cephelerinin ele alındığı müstesna bir ilmî buluşma olmuştur. Bu müstesna sempozyumda, Muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi’nin teşrif eden katılımcılara teşekkürlerini arz ettiği ve tertip edilen bu güzel organizasyonun, Fahr-i Kâinat Efendimiz’in (s.a.s.) farklı yönlerinin anlaşılması ve daha derin bir vukufiyetle idrak edilmesi noktasında ne derece ehemmiyetli ve istifadeli olduğunu ifade ettiği görüntüler yer almaktadır. Aradan geçen uzun yıllara rağmen bu kıymetli görüntüler, Ebedî Risalet mefkûresinin gönüllerdeki akislerini ve İnsanlığın İftihar Tablosu Efendimiz'in (s.a.s.) hayat-ı tayyibelerinin farklı yönleriyle yeniden ele alınmasına vesile olan bu anlamlı buluşmanın hatırasını günümüze taşımaktadır.

Ebedi Risalet Sempozyumu

Soru: Günümüzde bilimde tarafsızlık ve objektifliğin esas olduğundan hareketle bilimin ancak bilim için yapılabileceği söyleniyor. &nbsp;Bu konudaki müstakim düşünce tarzı nedir?Cevap: Günümüz dünyasında benzer düşünceler başka alanlar için de dile getirilmektedir. Mesela “Sanat, sanat içindir.” deniyor ve bu sebeple belli hakikatleri dile getirmek ve insanlara mesaj vermek amacıyla şiir yazan kimseler hafife alınabiliyor; onlara şair değil, vaiz veya nasih denmesi gerektiği söylenebiliyor. Bu anlayışa göre şiir başka amaçlar için bir vasıta hâline getirilemez; onda asıl olan sanatın sergilenmesidir. Aynı şekilde belli meslekler, makamlar, pâyeler ve rütbeler de bizatihi kendileri için istenebiliyor. Sırf belli pâyelerle serfiraz görünmek, yıldız ve plaketler almak temel hedef hâline gelebiliyor. Böyle bir anlayışa sahip insanların, hayatlarını ene’ye bağlı yaşadıklarını ve bir gayesizlik içinde dönüp durduklarını görürsünüz. Onlar karşılaştıkları olaylar karşısında sürekli zikzak çizerler; bu yüzden hayat dantelalarında güzel ve anlamlı desenler ortaya çıkmaz.Meselelere iman gözüyle bakıldığında her şeyin mutlaka yüce bir gayeye bağlanması gerektiği anlaşılır. İnsan, gözünü yüksek ufuklara dikmeli, kendini ulvî bir mefkûreye bağlamalı ve hayatını bu gaye-i hayali gerçekleştirme istikametinde örgülemelidir. Mademki kendi irademiz dışında başladığımız bu hayat yolculuğunda kaçınılmaz olarak bir sona ve ardından ikinci bir dirilişle sonsuz bir başlangıca doğru ilerliyoruz; öyleyse hayatımızın başı ve sonu arasında sağlam bir münasebet kurmalı, mebde ile müntehayı birbirine bağlamalıyız. Bir gaye-i hayalimiz yoksa, bu yolda gözleri bağlı şekilde bir dolabın etrafında dönen varlıklar gibi sürekli çaba sarf eder fakat bir türlü mesafe alamayız. Az gider, uz gider; dere tepe düz gider ama bir arpa boyu yol kat edemeyiz. Dolayısıyla, bir şey ortaya koyarken, onunla ulaşmak istediğimiz temel hedefi en baştan doğru belirlememiz gerekir.Son dönemlerde varlığın hakikatini anlama mevzuunda ciddi bir merak, gayret ve araştırma içinde olunduğu açıkça müşahede edilmektedir. Bu amaçla tekvinî emirler okunmaya çalışılmakta, eşya ve hâdiseler didik didik edilmektedir. Farklı bilimlerde ortaya konan bu hummalı çalışmaları görmezden gelemeyiz. Ne var ki bilimle meşgul olan zihinlere çoğu zaman pozitivist ve natüralist mülâhazalar hâkim olduğundan, nazarlar varlığın perde arkasına kolay kolay nüfuz edememektedir. Dolayısıyla eşya ve hâdiselerin ifade ettiği mânâlar tam olarak kavranamamakta, değerlendirmeler fizikî âlemin hududuyla sınırlı kaldığı için eserden müessire gidilememekte ve hakikat bilgisine ulaşılamamaktadır.Oysa İslâmî düşünceye göre kâinattaki eşya ve hâdiseler, her bir harfi, kelimesi ve satırıyla Allah’a ait olan, O’nun tarafından bize gönderilmiş birer mektup gibidir. Tıpkı teşriî emirlerde olduğu gibi tekvinî emirlerin mütalaasındaki nihai hedef de marifetullahtır. Kâinata Kur’ân perspektifiyle bakabilen bir araştırmacı, bilimin her dalında Allah’a ulaştıran yollar bulur. Böyle bir kimsenin varlık bilgisi arttıkça Rabbülâlemîn ile ilgili marifeti de artar; baktığı her şeyde esmâ-i ilâhiyenin tecellilerini müşahede eder.Gerek fen bilimleri gerekse sosyal bilimler alanında yapılan araştırmalar sayesinde hayatı kolaylaştıran neticeler elde edilmektedir, bundan sonra da edilecektir. Yeni teknolojilerle hastalıklara çareler bulunacak, toplumların refah seviyesi yükselecek ve daha sağlam bir toplum yapısı oluşturmanın önü açılacaktır. Bunların hiçbiri hafife alınamaz. Ancak insan bunlarla yetinmemeli, varlık üzerinde yaptığı araştırmalarla Allah’a ulaşmayı, O’nu tanımayı, sevmeyi ve O’na kullukta derinleşmeyi de hedeflemelidir.İnsanı insanlık ufkuna yükseltecek bu açılımlar mümkün olmakla birlikte, modern dönemde dine bakışta ciddi sapmaların yaşandığı da göz ardı edilemez. Kimileri dini sadece araştırma konusu bir bilim dalı olarak gördü, kimileri onu felsefi bir nazariye gibi değerlendirdi, kimileri ise ulaşılması gereken bir ideal olarak tasvir etti. Hâlbuki din, Allah tarafından insanlara hayat rehberi olarak gönderilen ilahî sistemler bütünüdür. Onu ne hayatın belli bir alanına hapsedebiliriz ne de yalnızca teorik bir düşünce alanı olarak ele alabiliriz. Peygamberler filozof olmadıkları gibi sadece birer mefkûre insanı da değildir; bilakis onlar tam anlamıyla birer mesuliyet insanıdır. Onlar kendilerine yüklenen vazifeyi kavrar ve hakkıyla yerine getirirler. Onlar vasıtasıyla bize ulaşan dinî mükellefiyetleri yaşamak da bizim aslî sorumluluğumuzdur.Bilim insanları da bu çerçevenin dışına çıkamaz. Onlar da inandıkları hakikatleri yaşamak ve başkalarına anlatmakla yükümlüdürler. Hiçbir ilim, marifetullah bilgisinden daha önemli olmadığı gibi, hiçbir meşguliyet de Allah’ın rızasını kazanmaktan daha üstün olamaz. Bir mümin açısından Allah’la irtibatı kurulamayan her şey tâli meseledir. Hatta Allah’tan kopuk olarak yapılan işlerin, ortaya konulan çaba ve gayretlerin bir yönüyle malul (sakat, hastalıklı) olduğu söylenebilir. Bu sebeple hangi alanda ihtisas yaparsak yapalım, nihai gayemizi unutmamalı ve yaptığımız her işi bir şekilde Allah’la irtibatlandırabilmeliyiz.Bizim her konuda olduğu gibi bu konudaki rehberimiz de peygamberler, özellikle de Allah Resûlü’dür (sallallahu aleyhi ve sellem). O, tam anlamıyla bir ihlas âbidesiydi. Bir beşer olması itibarıyla o da dünyevî işlerle meşgul olmuştu. Ancak her işinde Allah’ın rızasını esas almıştı. Allah’la irtibatı kurulmayan, O’nun adına başlanmayan işlerin akamete uğrayacağını, bereketsiz kalacağını ifade etmişti.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftn1" title="">[1]</a> Bu yüzden muhtemelen cenneti mülâhazaya aldığı zaman bile Allah rızası adına ne kazandırıp ne kaybettireceğini düşünmüş ve öyle yaşamıştı.Özellikle kendini yüce bir mefkûreye adamış her insan, hangi işi yaparsa yapsın onu Allah için yapmalıdır. Dünyevîlik ve nefsanîlik bu temiz niyeti gölgelememelidir. Garazsız ve ivazsız yapılan işlere Allah’ın bereket ihsan edeceğine inanmalıdır. Zira lillah, livechillah, lieclillah hareket eden bir kimsenin ömrünün saniyeleri seneler hükmüne geçebilir. Bu sebeple, sahip olduğu bilgi ve müktesebatı gaye-i hayaline ulaşma istikametinde değerlendirmelidir. İnancımız o dur ki hâlis niyetler ve ulvî hedefler, sıradan davranışları bile ibadete dönüştürür, yapılan işlere derinlik kazandırır.Ayrıca farklı ilim dallarında uzmanlaşmış kimseler, sahip oldukları bilgi ve tecrübe sayesinde inandıkları mefkûre adına daha faydalı ve verimli olabilirler. Ufuklarının genişliği doğru karar almalarına yardımcı olur. Elde ettikleri makam ve pâyeler yapacakları işleri kolaylaştırır. Onlar bu imkânları nefisleri adına değil, dine hizmet adına değerlendirirler.&nbsp;Ulaştıkları başarıları kendilerinden bilmez, Allah’ın bir lütfu olarak görür ve şükrünü eda etmeye çalışırlar.&nbsp;Zira her nimet kendi cinsinden şükür ister. Elde edilen her türlü maddî ve manevî imkânın bir emanet olduğu unutulmamalı, bu emanetlere ihanet edilmemeli, insana verilen her şey, Allah yolunda değerlendirilmelidir.Bir köşe başında küçük bir dükkân işletenle büyük bir işletme yönetenin imkânları aynı değildir. Aynı şekilde köyde muhtarlık yapan bir kimseyle bir valinin sorumluluk ve icraatlarının da farklı olduğu aşikârdır. Aynen bunlar gibi Kur’ân’ın ifadesiyle bilenlerle bilmeyenler de bir değildir.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftn2" title="">[2]</a> İnsan ister bilgi ister servet ister makam sahibi olsun; önemli olan bunları Allah yolunda, O’nun rızası peşinde insanlığa hizmet adına kullanabilmektir. Hayat ancak bu şekilde binlerce başak veren bereketli bir tohuma dönüşebilir. Zaten hayatın gayesi de Allah’ı tanımak ve O’na kulluk etmek değil midir?Hâsılı, hangi alanda faaliyet gösterirsek gösterelim, sürekli olarak yönümüzü ve istikametimizi gözden geçirmeye ihtiyacımız vardır.&nbsp;Bulunduğumuz her türlü ortamda bu muhasebeyi yapmalı, birbirimize rehberlik etmeliyiz.&nbsp;Yalnızca kendi düşüncemize itimat etmemeli, mutlaka başkalarının görüşlerine de başvurmalıyız. Sahip olduğumuz imkânları nasıl daha verimli kullanabileceğimizi, onları rıza-yı ilâhî istikametinde nasıl değerlendirebileceğimizi ehil insanlarla müzakere etmeliyiz. Zira isabetli kararlar alabilmenin ve imkânları yerinde kullanabilmenin en önemli yollarından biri meşverettir. <hr><a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftnref1" title="">[1]</a> Peygamber Efendimiz, "Bismillah ile başlanmayan her önemli iş güdüktür (hayrı kesiktir).” buyurmuştur. (Hatîb el-Bağdâdî, el-Câmi’ li ahlâki’r-râvî ve âdâbi’s-sâmi’ 2/69-70; el-Gazzâlî, İhyâu ulûmi’d-dîn 1/206)<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftnref2" title="">[2]</a> Zümer sûresi, 39/9.&nbsp;Not: Bu yazı, 11 Şubat 2006 tarihinde yapılan sohbetten hazırlanmıştır.

İkindi Yağmurları - Fütüvvet: Hakikat İçin Yaşamak ve Hicret Etmek

Son eklenenler

Günlük

Seriler

Sizin için seçtiklerimiz

Haftanın vaazları

Eserler

Diğer dillerdeki içeriklerimiz

Bütün arşiv, cebinizde.